Nat

vuilnisHalverwege de straat was de ‘Met een rivier in mijn armen slaap ik de hele nacht’ al vol. De jongen in stoer oranje pak met blauwe muts had de grijze bakken van de overburen nog aan de wagen gehangen, de andere jongen had hun grote Nordmanns met dikke stompe naalden nog in de gulzige mond gegooid, maar toen stapte de chauffeur uit, die de bek monsterde en besloot dat er niks meer bij kon, hij klapte de rode veiligheidsbalkjes in en tikte de treeplanken voor de jongens omhoog. Alledrie verdwenen in de cabine. Ik zocht het hele gedicht op, van de hand van de Chinees Hu Xudong, vertaald door Sylvia Marijnissen.

 

Rivieroever

‘Met een rivier in mijn armen slaap ik een hele nacht.

Ik ben vergeten hoe we elkaar hebben ontmoet,

in ieder geval trad zij buiten haar oevers,

stroomde over de straat, spoelde de lift in

en bereikte mijn kamer. Een rivier,

een beetje mollig maar met een sleutelbeen als brug,

vol langzaam stromend water

maar met een hoofd vol vlugge vissen,

die de hele dag thuis blijft, maar ‘s nachts

aan slapeloosheid lijdt – die rivier ligt lichtjes

in mijn armen, luistert naar mijn verhalen over de zee

meer dan duizend mijl ver, over een wereld meer dan

tienduizend mijl ver. Heel snel sluit

elke druppel van haar lichaam de ogen,

wordt elke vis in haar hoofd stil

als de sterren. Vergetend

dat ik haar zachte golven vasthoud

slaap ik enkele generaties. Als ik ontwaak

en de gordijnen opendoe, zie ik

die bekoorlijke, luie rivier

in het zonlicht diepe liefde stromen.

 

Ruim een uur later kwam de vuilniswagen weer terug. Toen regende het inmiddels heel hard.

Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.