DUO

Eindelijk had ik iemand gesproken, de wijziging kon niet digitaal. Ik knutselde het pdf-formulier in elkaar, eigenlijk was het papieren formulier ook helemaal niet geschikt om wijzigingen door te geven, ik maakte tekstvakken waarin ik zo goed mogelijk alles toelichtte en stuurde die per mail weg. Toen jankte ik. Lang en heftig. Ik was 47 jaar, en jankte voor een beeldscherm vanwege het contact met een overheidsorganisatie. DUO.

 

‘Wat is DUO?’ vroeg Z eind juni. Tja, wat was het. Toen ik studiefinanciering kreeg heette het de Informatiebeheergroep, afgekort IB of IBG. Er was die riedel. Ook al weet je nog niet zeker of je gaat studeren, en wat, vraag het maar aan, studiefinanciering, je kunt altijd nog alles veranderen. Z had weerstand geboden en ik had gepusht. Nu denk ik: Z had gelijk. We hadden veel beter kunnen wachten, maar dat is achteraf. Eind juni gingen we voor mijn laptop zitten, Z en ik, net daarvoor had ze groen licht gekregen, ze mocht beginnen aan mbo 1. Ze logde in met haar Digid, klikte op de knop Aanvragen studiefinanciering. Doe je mbo dan heb je recht vanaf augustus, doe je hbo of wo dan vanaf september. Ik scrolde door de data: 1 augustus of 1 september? Het was nog niet helemaal duidelijk wanneer school echt weer begon. 31 augustus, 4 september? Ik wist niet goed of we een fout zouden maken als we 1 september zouden kiezen, stel dat de gemeente de uitkering per 1 augustus zou beëindigen, dan had Z geen geld in augustus. Bij de gemeente waren we toen nog op zoek naar de nieuwe jongerencoach. De oude had laten weten dat zij Z’s coach niet meer was, maar gegevens over de nieuwe hadden we nog niet. Ik koos 1 augustus. Ik schreef er eerder over.

 

Inmiddels was het augustus, ik was terug van vakantie, de jongerencoach ook. We spraken af dat de overgang van uitkering naar studiefinanciering per 1 september zou zijn. Dus moest de ingangsdatum van de studiefinanciering worden veranderd. Ik tikte mijn vraag in op de website van DUO: hoe wijzig ik de ingangsdatum van mijn studiefinanciering. Ik kreeg 58 alternatieve voorbeeldvragen met antwoorden als resultaat. Nummer 1 luidde: ‘Ik doe mijn studie in deeltijd. Heb ik recht op studiefinanciering?’ Ik scrolde door alle opties, maar mijn vraag stond er niet bij. 58 hits, maar geen een kwam ook maar in de buurt. Onderaan in beeld verscheen een grijs blok: Heb je gevonden wat je zocht? De opties waren: Ja, helemaal. Ga terug naar start. Nee, helemaal niet. 1) Opnieuw zoeken. 2) Stel je vraag aan een medewerker. Ik klikte op het laatste en kwam op het scherm dat ik al heel vaak gezien had, omdat ik al heel vaak op het kopje Contact had geklikt. Drie geel-witte blokken: sociale media, bellen, bezoeken. Die sociale media waren uiterst pikant. Hier was een overheidsorganisatie die ervoor koos om via de communicatiekanalen van private Amerikaanse bedrijven, die nogal onder vuur liggen als het gaat om privacy en opslag en gebruik van data, te praten met de burger. Facebook, Twitter, Instagram, Snapchat. Er stond nog wel de waarschuwing bij dat je nooit persoonlijke gegevens via de sociale media moest doorgeven. Maar ik vond het al behoorlijk persoonlijk om ten overstaan van heel de wereld op Twitter antwoord te krijgen van @duostudent. Bellen. Tja, bellen. Bij bellen ging mijn hart al ongezond snel kloppen. Bellen stond gelijk aan een burcht met loodrechte spekgladde muren proberen te bestormen zonder ladder of touw of helikopter. Bovendien moest je dat verschrikkelijke keuzemenu door waar geen eind aan leek te komen. Ik deed het een keer in bijzijn van Z. Ze luisterde mee. Kies gewoon elke keer 1, zei ze en lachte. Achteraf denk ik: ze heeft zo gelijk. Ik moest het niet zo serieus nemen, als ik maar binnenkwam. De derde optie was Bezoeken, maar dat hadden we al een keer gedaan en ik ging me niet nog een keer van een loket laten meppen, bovendien zonder een deugdelijk antwoord. Dus stelde ik met enorme weerzin mijn vraag op Twitter: hoe verander ik de ingangsdatum van een al toegekende studiefinanciering van 1 augustus in 1 september? Een dag later kreeg ik antwoord. We moesten bij ‘Studie en diploma’ de einddatum van de opleiding terugzetten naar 1 augustus, dus gelijk aan de begindatum, dan moesten we een weekend wachten, tot we de wijziging in Mijn DUO zouden zien en dan konden we de opleiding er met de nieuwe datum weer inzetten. ‘Dus ik ben alweer klaar?’ zei Z, terwijl ik haar voorkauwde wat ze moest doen. ‘Ik ga niet naar school?’ Tja, wat kon ik zeggen. ‘Nu moet je iedere dag even inloggen in Mijn Duo met je Digid en als je de wijziging ziet, kunnen we de nieuwe datum erin zetten,’ zei ik. ‘Ik moet iedere dag inloggen?’ Ze keek angstig. Ze wilde een familielid bezoeken, een paar dagen, een vrouw die alleen hier in de vakantie even in Nederland was. ‘Ik weet niet of daar een computer is, wifi, ik weet het niet.’ Ik zei: ga naar je vrienden. Op je telefoon zit je email, er komt altijd eerst een email als er een wijziging is.’

 

Terwijl we wachtten, waren er elders mensen druk bezig met de afhandeling van de brief die ik eerder naar de minister van Onderwijs had gestuurd. Er werd moeite gedaan zich binnen de kennelijke reactietermijnen te houden, er kwamen excuses dat die termijn overschreden werd. Toen belde Alexander van de klantenservice van DUO uit Groningen. Hij had opdracht gekregen mij te bellen naar aanleiding van mijn brief. ‘We weten eigenlijk niet zo goed wat we voor u kunnen doen,’ begon hij. Dat was logisch, ik had de minister geïnformeerd met onze ervaringen, we hadden geen concrete vraag gesteld. Alexander begon de werkprocessen uit te leggen. Ja, de telefonische bereikbaarheid kon beter, het was bekend, er werd aan gewerkt. Dat we aan de balie in Rotterdam zo’n nare ervaring hadden gehad, vond hij heel spijtig. Ik legde hem uit dat onze teleurstellingen voorkomen hadden kunnen worden, als we de informatie over de aanvraag aanvullende beurs in Z’s geval op de website hadden kunnen vinden. Alexander zei dat ze niet voor iedere bijzondere situatie alles konden gaan opnemen, ik zei: ‘waarom niet? Nu zijn we overgeleverd aan willekeur, aan het toeval wie we maar net spreken.’ Nee, zei Alexander, daar konden ze echt niet aan beginnen. Aanvullende beurs was bovendien een duur onderdeel. Stel je eens voor dat iedereen een aanvullende beurs ging aanvragen. Dan liepen de kanalen vol. Dan werd het stelsel onbetaalbaar. Hoorde ik dit goed? Hier leek een uitvoerder op de stoel van de wetgever te gaan zitten. Terwijl de wetgever er bewust voor heeft gekozen dat er omstandigheden zijn waarin een student een aanvullende beurs kan krijgen, was er hier een uitvoerder die het verkrijgen van dat recht leek te bemoeilijken. Alexander wees me op de mogelijkheid ‘buiten beschouwing laten inkomen ouders’. Dat stond toch gewoon op de website. ‘Natuurlijk heb ik dat gelezen,’ zei ik. ‘Maar hoe had ik kunnen bedenken dat Z in jullie werkproces valt onder de optie ‘ik weet niet waar mijn ouders wonen’?’ Alexander begreep mij niet, wist ze dan waar haar ouders woonden? ‘Natuurlijk weet ze waar haar ouders wonen,’ riep ik, ‘in het dorp waar zij ook heeft gewoond, waar geen post wordt bezorgd, waar geen wifi is, waar je zelfs niet naar kunt bellen, waar ze nooit meer naartoe kan zolang de dictator er zit, waar haar ouders misschien wel gevaar lopen als er contact is met hun kinderen elders in de wereld.’ Alexander was even stil. Er stond toch onderaan dat formulier ‘buiten beschouwing laten inkomen ouders’ een telefoonnummer? Maar lieve Alexander, dacht ik. Ik was toch nooit op het idee gekomen dat formulier te downloaden, omdat ik met geen enkele logica in mijn brein had kunnen bevroeden, dat dat het formulier was, wat we nodig hebben, en dus zou ik ook nooit die kleine lettertjes onderaan het formulier hebben kunnen lezen, waarin werkelijk waar, helemaal op het eind alleen leesbaar met een loep een telefoonnummer staat. ‘Waarom staat dat telefoonnummer niet gewoon op de website?’ vroeg ik Alexander, ‘voor mensen die hun situatie er niet tussen zien staan?’ Oh, nee, dat kon niet. Iedereen kon het algemene nummer bellen, en als de vraag hierop betrekking had, werd je vanzelf naar dat nummer doorverbonden. ‘Maar je kunt het algemene nummer niet zomaar bellen.’ Alexander zei dat er dagelijks echt heel veel mensen telefonisch werden geholpen.

Ik zei dat we nu aan het wachten waren op een wijziging. Ja, legde Alexander uit, alle wijzigingen die mensen door de week heen doen, worden verzameld en alles wat voor vrijdagavond 19 uur binnen is wordt dat weekend verwerkt en dan is het maandag voor de student zichtbaar in het systeem.’ Dat was belangrijke informatie. ‘Zo’n helder antwoord heb ik op Twitter niet gekregen,’ zei ik tegen Alexander. ‘Nu zitten we al een paar dagen nerveus te kijken, maar dat is dus allemaal voor niks.’ Ik vertelde hem ook dat we, toen we eenmaal wisten dat die aanvraag aanvullende beurs wel eens heel lang kon gaan duren, hadden geprobeerd de lening te verhogen. Immers, Z heeft een zelfstandige huishouding, er moet huur worden betaald, zorgverzekering, gemeentelijke belastingen, eten. Zij heeft er niks aan dat uiteindelijk, misschien in december die beurs eens met terugwerkende kracht wordt toegewezen. Daar koopt ze in de tussenliggende maanden niks voor. Ik zei dat het ons niet meer was gelukt dat nog voor de eerste maand te doen. Alexander zei dat dat wél kon, hij wist het zeker, ik zei: het kan niet. Ik zei, en ik voelde me ‘oma vertelt’: ‘In 1987 kreeg ik een brochure met als titel ‘Alles wat je over studiefinanciering moet weten’, daar stond alles in, ook dingen waar je niet eens aan gedacht had om naar te zoeken, maar waarvan je na lezing dacht: heel goed om dat ook te weten.’ Alexander vond dat je mensen niet meer zo’n dik pak papier kon sturen. Wie las dat? ‘Ik,’ zei ik. ‘Je hebt als uitvoeringsorganisatie van een wet de plicht de burger goed en volledig te informeren. Als je besluit niet alles op de website te zetten, moet je heel goed bereikbaar zijn met mensen die alles weten.’ We kwamen niet tot elkaar, maar we sloten het gesprek aardig af. ‘O ja,’ zei ik,’je begon met de vraag wat je voor ons kon doen. Geef me je naam, je telefoonnummer en/of je emailadres.’ Alexander noemde zijn volledige naam. Maar dat telefoonnummer en die email was alleen voor intern gebruik, dat moest hij navragen. Ik wachtte vijf minuten. ‘Nee, hij mocht het niet geven.’ Ik zei: ‘Dit is de kern van mijn brief.’ Alexander begreep me niet. ‘Julie zijn een anonieme, onneembare, naar binnen gekeerde vesting. Je had dat beeld kunnen doorbreken, maar je doet het niet. Weet je hoeveel rust het ons kan geven als wij een directe ingang zouden hebben. En wees niet bang: ik ga het echt niet misbruiken. Maar nu lever je ons weer over aan de willekeur van de telefonische bereikbaarheid, de chat die ik nog nooit gezien heb.’ ‘Er is ook een contactformulier,’ zei Alexander. Ik viel van mijn stoel. ‘Een contactformulier? Waar?’ En Alexander begon over de website, het stellen van een vraag, de antwoorden die je dan krijgt, tot slot de vraag of je hebt gevonden wat je zocht. Ja, Nee, en dan volgens hem die optie ‘contact met een medewerker’ en dan verscheen volgens hem dat formulier. ‘Waarom staat dat niet als optie 4 bij ‘contact’? riep ik. ‘Waarom zit dat zo verstopt? Omdat jullie dat niet aankunnen?’

 

Inmiddels wist ik dus dat dat contactformulier er helemaal niet is, of alleen in de dromen van Alexander, die overigens heel aardig was, alleen het verkeerde systeem verdedigde, wat hem medeplichtig maakte aan de chaos waarin de burger die van hem afhankelijk was, verviel. We hadden dus meer dan een week gewacht, maandag keek ik met Z in Mijn Duo. Er was niks veranderd. Nog altijd stond een uitbetaling van de studiefinanciering in augustus klaar, maar omdat ook de gemeente haar uitkering in augustus nog zou betalen, zou ze ongewild het risico gaan lopen een witte fraudeur te worden. Die studiefinanciering moest eruit. Ik ging weer zoeken. Allereerst ontdekte ik dat in tegenstelling tot wat Alexander en de twitter @duostudent me hadden verteld, je de wijziging niet ‘na het weekend’ kon zien, maar pas na maandagavond, aldus de DUO-website. Dinsdagochtend appte Z. ‘Alles nog hetzelfde.’ Ik pakte mijn laptop. Ik belde Z. Ik vroeg: mag ik namens jou inloggen op Mijn Duo. Dat was goed. Ja, alles stond er nog. En toen plopte de chat op mijn beeldscherm. De chat! die had ik nog nooit gezien. Ik klikte en daar was Ina. Ik legde haar mijn vraag voor, vertelde wat @duostudent had geadviseerd. Nee, zei Ina, je moet bij de studiefinanciering zelf de studiefinanciering stoppen, dan moet je een weekend wachten en dan kun je opnieuw aanvragen. Ik legde haar uit dat die tijd er niet was, omdat er onder geen beding een uitbetaling moest komen. Gelukkig begreep Ina de situatie. Ze zou de uitbetaling blokkeren. Ik ging doen wat Ina had geadviseerd. Ik klikte op stoppen stufi per 1 augustus. Maar iedere keer sprong de datum terug naar 1 september. ‘Zie je wel, Alexander,’ dacht ik, ‘dat het niet kan.’ Ik ging weer naar het contactscherm. Ik wachtte een kwartier, ik zag me zitten. Een vrouw van 47 voor een beeldscherm, wachtend als een gameverslaafde tot er een chatblok op haar scherm oplicht. Heel even verscheen een chat, maar ik was niet snel genoeg, iemand anders had de chat gekaapt. Ik wachtte, wachtte, ik ben gek, dacht ik, zie me hier zitten. Toen plopte de chat weer op en ik was dit keer snel genoeg en daar was Ina weer. Godzijdank, dacht ik. Ik zei Ina dat het niet kon, iets in het verleden muteren. Ze ging het nakijken. Ik wachtte, starend naar de chat. Toen typte Ina weer. Ik had gelijk. Ze chatte me een link naar een formulier, een wijzigingsformulier, daar moest ik de wijziging op invullen, en die hoefde ik dan niet naar het algemene duo-emailadres te sturen, maar die mocht ik dan, vanwege de haast, vanwege het belang, naar haar emailadres sturen. Maar alleen voor deze vraag, schreef Ina. Ik voelde opluchting, een mens die de situatie begreep. En toen… patsboem, een grijs scherm, chat weg, alles weg, de pagina werd ververst. Ik aarzelde tussen gillen en huilen. Ik meende het emailadres onthouden te hebben. Ik mailde Ina. Of ze de link nog een keer kon sturen. Ik googelde Ina voor de zekerheid, ja, op Linkedin zag ik haar. Ze leek ouder dan ik. Dus die vrouw heeft orders dat ze haar emailadres niet aan burgers mag geven, maar doet het, want ze snapt mijn belang, ons belang, maar stiekem. Wat voor monsterlijke overheid hadden we inmiddels met elkaar gemaakt? Ik moest weg voor een afspraak. ’s Middags kwam er een lange mail van een hoofd Bestuur en Burger die mij namens de minister antwoord gaf op mijn brief. De vriend bij wie ik op bezoek was zei: interessant, het bestuur voorop, daarna de burger. Het was een aardige mail, vol begrip, excuses, ernstig ook hoe ons vertrouwen in de overheid was geschaad, nee, ik had er heel goed aan gedaan mijn vriendin te pushen toch te gaan studeren (ik had geschreven dat ik er inmiddels heftig aan twijfelde of ik er goed aan had gedaan, omdat ze nog even afgezien van de vermalende, ziekmakende bureaucratische molens alleen maar leek te verliezen, in inkomen in ieder geval). Veel problemen waren bekend, maar ja, ook veel zaken departementoverschrijdend, moeilijk, lastig, een opdracht voor de volgende minister, lees ook de brief van de departementen aan de informateur, meer aandacht voor het vertrouwen van de burger in de overheid. ‘Was het niet aan het begin van het ministerschap van Bussemaker,’ zei de vriend, ‘dat DUO de plek van UWV overnam bij de Nationale Ombudsman. DUO voortaan als nummer 1 in ernstige tekortkomingen jegens de burger/student?’ Ik kon die nacht niet slapen. Nog steeds onzekerheid of we die studiefinanciering er wel op tijd uit zouden krijgen, en dan dit antwoord. Om half zes stond ik op. Ik typte een nieuwe brief aan de minster met de recente ervaringen die allemaal DUO-gerelateerd waren. Ik schreef:

 

‘U bent nu vijf jaar minister. Ik meen dat al in het begin van uw ministerschap DUO het zwarte stokje overnam van UWV bij de Nationale Ombudsman. Niet langer UWV maar DUO was de organisatie waar Alex Brenninkmeijer woorden over in de mond nam als ‘ernstig’, ‘geschaad vertrouwen’, ‘niet mensen maar systemen zijn leidend,’ ‘onredelijke wachttijden’, ‘onbehoorlijk’. Ik heb geen enkele illusie dat wat wij meemaken, uitzonderlijk is. Het zit in het systeem en het systeem is een gevolg van menselijke keuzes. Het zijn menselijke keuzes om niet langer alle regelgeving aan de burger te geven. Het zijn menselijke keuzes om te weinig mensen op te leiden tot ervaren kenners van de wet-en regelgeving en te zorgen dat die mensen telefonisch of via de mail beschikbaar zijn. Het zijn menselijke keuzes om hip te willen zijn via Twitter en FB terwijl dat geen geschikte middelen zijn, je kunt geen procedures uitleggen in 140 tekens. Het zijn menselijke keuzes om slecht ingevoerde mensen foute voorlichting te laten geven via Twitter, het zijn menselijke keuzes om een systeem te bouwen, dat niet logisch is (waarin je geen wijzigingen kunt doen, maar eerst alles moet beëindigen om na een week, als je geluk hebt, het goede erin te zetten, om dan weer een week te wachten tot het geëffectueerd is), het zijn menselijke keuzes om burgers/studenten de administratie te laten voeren en die studenten verantwoordelijk te houden (boete hier, boete daar), maar zelf geen verantwoordelijk te nemen voor het systeem. Het zijn menselijke keuzes om bij het Belastingkantoor in Rotterdam een batterij loketten van DUO te bouwen, waar je, in onze ervaring, vanaf gemept wordt. Die capaciteit zou je ook kunnen toevoegen aan het Jongerenloket in Rotterdam, waar DUO-mensen pro-actief jonge mensen ondersteunen. Wat wij meemaken is het gevolg van beleidskeuzes die veel eerder zijn gemaakt.

En ja, dat departementoverstijgende, dat is van alle tijden. En er waren tijden dat er politieke wil was om de burger niet lastig te vallen met de onvermijdelijke opknipping van werk van de overheid. In de jaren negentig was er nog een Arbeidsbureau, daar vond je alles wat je nodig had: uitkering, opleidingen, werkgevers, uitzendbureaus. In deze eeuw is het nog een keer herhaald op de Werkpleinen. Maar de fraudebestrijding heeft voorrang gekregen, evenals het geloof in de doe-het-zelf-burger. En de overheid heeft zich teruggetrokken. En ja, Tjeenk Willink heeft tijdens de formatie een prachtig stuk geschreven over de relatie burger-overheid, maar what’s new? Het is het verhaal dat hij als vice-voorzitter van de Raad van State al twintig jaar heeft gehouden.

U bent minister. Als u op uw positie als eindverantwoordelijke in de beantwoording van mijn brief eigenlijk de handen ten hemel heft, ja, moeilijk, ingewikkeld, zeggen we dan feitelijk niet met z’n allen: er rijdt een trein, een systeem, ja, de signalen zijn bekend, een normalere inhouding van het lesgeld zou beter zijn, wachttijden onmenselijk, zou beter moeten, een raar systeem, maar geen idee meer wie de machinist is?’

 

Met de brief was ik om acht uur klaar, ik mailde hem naar het hoofd afdeling Bestuur en Burger. Het kon geen toeval zijn dat ook zij niet vanaf haar eigen emailadres mailde, maar vanaf een onpersoonlijk Dienstpostbus Burgerzaken. De burger was bang voor de overheid, de overheid was bang voor de burger. Ik dook nog even terug in bed, maar stond weer snel op. Om 9 uur ging Groningen open, Duo, dan zou ik gaan bellen, tussen 9 en 11 was de wachttijd volgens een sinds kort zichtbaar metertje groen, daarna werd ie oranje en rood. Ik vroeg naar Ina, ik werd doorverbonden, dat duurde een half uur, toen kreeg ik een collega van Ina. Maar Ina zat vlak naast haar, dus ik hoefde niet alles opnieuw uit te leggen. Ik pretenteerde Z te zijn, ik had er geen zin dat nu ik er bijna was, na weken van wachten en spanning en onzekerheid, deze levenslijn door te laten knippen, maar eigenlijk was er een machtiging nodig als je voor iemand anders belde, een formulier (de informatie daarover was niet te missen op de website). ‘Jij bent mij,’ had Z gisteren gezegd, ‘doe maar, geen probleem.’ En dus knutselde ik dat pdf-formulier in elkaar, om het digitaal naar het mailadres van Ina te sturen, zodat Ina er direct mee aan de slag kon. En ik dacht aan Z en al die mensen zonder printer, scanner, moderne laptop, hoe kregen die in hemelsnaam zo’n formulier uit de digitale wereld op hun tafel om die met pen en papier in te vullen en te ondertekenen?

 

Feitelijk ging er achter de hippe schil van Mijn DUO een oud systeem schuil. Niks bijzonders, zo is dat ook bij banken, of bij energiebedrijven. Een omgekeerde kerstboom. Er is een eerste automatiseringssysteempje uit de jaren zeventig of tachtig, dat is de piek, daaraan zijn nieuwere systemen gehangen, en daarop zijn weer nieuwere en grotere systemen gebouwd enzovoorts. Maar alles is zo sterk als de zwakste schakel en dus is het DUO-systeem waarschijnlijk helemaal niet sterk genoeg om wijzigingen aan te kunnen. Vandaar die tweetrapsraket: eerst het oude verwijderen voor het nieuwe erin kan. Ik denk dat de minister dit helemaal niet weet, en ook dat hoofd Bestuur en Burger niet, net zo goed als ze waarschijnlijk helemaal niet weten dat het informatiesysteem niet werkt: 58 hits/antwoorden op één simpele vraag en dan nog het antwoord niet hebben. Ik vraag me af of Alexander het wel wist, of Ina, of die @duostudent. In feite bestaat de handeling ‘wijziging’ niet. Wat zo jammer is, is dat DUO dat niet gewoon vertelt. Dat een wijziging tien tot achttien dagen duurt en vier handelingen vergt op vier verschillende momenten en dat, als het een wijziging is die op het verleden betrekking heeft, dat alleen via een analoog formulier kan. Als DUO dat helder zou opschrijven, kan ik er rekening mee houden. Alles draait om verwachtingenmanagement. Je kunt je hip afficheren met FB en Twitter, maar dan wek je hele snelle verwachtingen die je niet waar kunt maken. Dan wordt iedereen boos, gefrustreerd, dan moet iedereen wel gaan bellen. Maar goed, zo ver was ik gisteren nog niet toen ik dan eindelijk dat formuliertje naar Ina mailde. Ina met naast haar die collega die mij ook nog eens liet beloven dat ik dat emailadres echt alleen hiervoor mocht gebruiken en daarna moest vergeten, alsof er de doodstraf op stond.

Toen moest ik eerst heel erg hard huilen.

Voeg toe aan je favorieten: Permalink.

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.