Nog één keer voor de kerst

Het duurt nog meer dan een uur voor de zon opkomt. De maan doet vanuit de smalle sikkel zijn best, de vogels zingen volop. Net binnen op de badkamerradio vroeg de presentator aan de vrouw van de verkeersberichten: en heb je nog een file kunnen vinden? Nee, had ze niet. Ik fiets de straat uit, een man komt vanuit een andere straat aangelopen, er is iets met zijn benen, die willen niet helemaal strekken, zijn… lees meer >>

Trekkerprotest

‘Negen minuten duurde het telefoontje,’ zei mijn nichtje die dat snel even nakeek op de telefoon van mijn broer. Mijn broer zelf dacht het maar een minuut of vier was geweest, maar goed, negen minuten had hij met zijn vrouw aan de telefoon gezeten. Al die tijd moest ze hoognodig plassen, en ja, ze had echt allang op het knopje gedrukt en op aandringen van mijn broer deed ze het nog een keer, maar ook… lees meer >>

Een groter gebeuren

‘Het uitsterven van een soort die zelf Schepper was geworden,’ draagt schrijver Auke Hulst uit eigen werk voor terwijl muziek van Corrie van Binsbergen zijn verhaal begeleidt, ‘leek gek genoeg onbestaanbaar.’ Toch is dat de aanzegging die iedereen ter wereld krijgt, via sms, app, e-mail, Facebook, Instagram, ieder bericht op iedere telefoon in de taal van de ontvanger. ‘Ik heb helaas geen goed nieuws,’ schrijft iemand die zich de Toezichthouder noemt. ‘U heeft uw kans… lees meer >>

Deelder

Gisteren schreef ik zijn naam nog op en nu was hij dood. Jules Deelder. Van mijn jongste zus kreeg ik voor mijn zeventiende verjaardag zijn dichtbundel Moderne gedichten. Voorin had de dichter met zwarte vulpen geschreven ‘Voor een liefhebster van den dichter’. Samen met Een gondel in de herengracht van Patricio Canaponi en Opwaaiende zomerjurken van Oek de Jong waren het de eerste drie literaire werken op de houten boekenplank in mijn tienerkamer, naast de… lees meer >>

Een drukke dag

‘Dus je bent een artiest,’ zei mijn broer. Ik liep de trap af van station Coolhaven waar dat mooie gedicht van Jules Deelder op de muur hangt. De metro naar Nesselande was net weg. ‘Nou,’ zei ik, ‘amateur artiest.’ ‘Maar je hebt net opgetreden toch.’ Ja dat had ik. Heel flitsend gingen mijn solo’s niet. Ik haalde de saxofoonkoffer van mijn rug en ging op een bankje zitten. We hadden de laatste tijd vaker op… lees meer >>

Zelf haverdrank maken

In het volledig plantbased restaurant Mr and Mrs Watson, dat onderdeel was van mijn verjaardagsverrassingscadeau van R, kreeg R zijn caffe latte met havermelk. Hij had de haverdrankpakken in de supermarkt wel eens bekeken, ik trouwens ook, daar stond dan op: water, 8,9 procent haver en dan nog wat kleine dingen en dat kostte dan bijna twee euro. Weer thuis zocht ik op internet naar ‘zelf havermelk maken’. Ik klikte een item van de jonge… lees meer >>

Concertgebouw

In een van de gangen naast de grote concertzaal stond twee ambulancebroeders bij een brancard. Ik dacht aan iemand die onwel was geworden, maar R die veel beter op de hoogte is van wat de mensheid organiseert, zei dat dit mensen van Stichting Ambulancewens waren die gratis laatste wensen vervullen. De vrouw naast de brancard keek kalm, glimlachte zelfs licht, de man op de brancard had een enorme bos dun bruin haar, een mager gezicht,… lees meer >>